تمنای حال خوب

به امید یه شادی جمعی؛ وقتی خونهت، پر بشه از صدای خنده همسایه..یک- سلام به رفقای نازنینم. اولین سلام سال نو، که امیدوارم برای مردم ایران متفاوت باشه نسبت به سالی که گذشت. دو- دلم برای مردم این سرزمین، یه شادی جمعی از ته دل میخواد؛ صدای خندههایی که قطع نشه، ذهنی که درگیر یه خروار مشکلات ریز و درشت نباشه، مادری که موقع خرید خوراکی واسه بچهش دست و دلش نرزه، کارمندی که تو سوپرمارکت و میوهفروشی صد جور محاسبه ذهنی انجام نده، دستهگلهای معصومی که از سر فقر ناچار به حراج عصمتشون نشن، کارگرهایی که از دهم برج لرزه به اندامشون نیفته، سالمندان آبروداری که با سیلی صورتشون رو سرخ نکنن... حال خوب واقعی، فقط مال زمانیه که بدونی حال بقیه هم خوبه، اون موقع که صدای شادی همسایه پر بکشه تو خونت و اگه بچه تو با لباس مرتب و شکم سیر جلوی چشمت خوابیده، بدونی هیچ بچه دیگهای ناچار به دستبوسی از مسافران مترو و دستفروشی سر چهارراهها نیست. میدونم که بعضی از این آرزوها خیلی آرمانیه، اما مطمئنم حق مردم ایران بیشتر از اینهاست. مشکل اینجاست که ثروت این خاک، گیر طایفهای از حقیرترین و وقیحترین و ضعیفترین آدمهای دنیا افتاده. فقط یکی از این ویژگیها هم شاید برای نابودی و افلاس کافی بود، اینها اما همه رو یکجا دارند. خدایا حال این مردم را «خوب» کن...سه- شاید مسخره باشه، اما یکی از چالشهای بزرگم سر سال تحویل این بود که این لحظه رو با تماشای کدوم شبکه تلویزیونی پشت سر بگذارم. طبیعتا دنبال جایی غیر از شبکههای متعفن صداوسیما بودم و نهایتا با وجود بدگمونی همیشگیام به یه سری از شبکههای فارسیزبون ماهواره، یکی از همونها رو انتخاب کردم. ببینید کار ما رو به کجا رسوندند...چهار- از جمله ذلیلانهترین کارها